Simon Vinkenoog

Je bent hier: Home | Onvergetelijke Amsterdammers | Simon Vinkenoog

Simon Vinkenoog

Simon Vinkenoog (1928-2009), dichter, schrijver, filosoof en wietambassadeur, groeide op in de Amsterdamse wijk De Pijp. Na de Mulo ging hij werken bij uitgeverij Querido en niet veel later verhuisde hij naar Parijs, waar hij voor UNESCO op de afdeling boeken en publicaties werkte. Hij was pas 21 toen hij het literaire blad Blurb oprichtte, waar al snel gerenommeerde schrijvers aan meewerkten. Hij is sindsdien niet meer gestopt met schrijven, vooral poëzie. Ook ontwikkelde hij zich als performer en met de vrijmoedigheid waarmee hij over onderwerpen als seks, drugs en rock-‘n-roll sprak, werd hij een verpersoonlijking van de hippiegeneratie, wat hij tot het eind toe gebleven is. Hij organiseerde manifestaties en experimenteerde met drugs, soms onder medisch toezicht, waar hij dan weer over schreef. Het leven zelf was zijn grote inspiratie. Net als vrouwen, want hij trad zesmaal in het huwelijk en kreeg vijf kinderen. ‘Coïto ergo sum’ was zijn lijfspreuk. Voor zijn oeuvre kreeg hij vele onderscheidingen.
Met zijn laatste vrouw Edith Ringnalda woonde hij in de zomer in zijn tuinhuis op het volkstuinenpark Buitenzorg in Amsterdam-Noord. Op het park was hij altijd aanwezig bij de opening van tentoonstellingen en speelde mee met de bingo in de kantine.
In 2009 ging zijn gezondheid achteruit en moest hij een gedeeltelijk amputatie van een been ondergaan. In het Revalidatiecentrum Amsterdam (tegenwoordig Reade) aan de Overtoom kreeg hij een hersenbloeding, waaraan hij is overleden. Zijn kist werd rondgedragen over het volkstuinenpark, in het kunstenaarsdorp Ruigoord werd een vreugdevuur voor hem ontstoken. Vinkenoog was ‘ontzettend nieuwsgierig naar de dood,’ zei hij eens, ‘daarin worden alle sprookjes waar en na de dood zul je alles weten. Maar ik denk dat ik na de dood in de buurt van de aarde blijf hangen, want ik vind het enorm interessant hier.’

Een gedicht uit de tijd dat hij interim Dichter des Vaderlands was, in 2004:

Zijn de vogels vergeten te fluiten?

Hebben mensen ooit hun spel verleerd?
Huiswaarts keren en naar buiten
waar scherpzin wakker roept
en allerhande taken wachten.
De wereld een loopbrug tussen tijden
die wij niet kennen: het tijdelijke
staat eeuwig aan je zijde.

fotografie: 1. Simon Vinkenoog – Foto Manuel van Loggem – Collectie Fotografen van Nederland, 2. Simon Vinkenoog – Foto Derrick Bergman