Simon Carmiggelt

Je bent hier: Home | Onvergetelijke Amsterdammers | Simon Carmiggelt

Simon Carmiggelt

Simon Carmiggelt (1913-1987) was een Nederlands journalist, schrijver en dichter. Maar liefst veertig jaar was hij de huiscolumnist van Het Parool, waarvoor hij onder het pseudoniem Kronkel vrijwel dagelijks een cursiefje schreef, het werden er ruim tienduizend. Zijn Kronkels vertelden vaak over het groot gevoel voor humor van de Amsterdammers, maar werden somberder van aard toen hij ouder werd. Toch waren zelfs zijn treurige teksten vaak ‘verscheurend humoristisch’ volgens criticus Kees Fens. Carmiggelts kracht lag in schijnbaar eenvoudige verhaaltjes, die een lading aan filosofisch inzicht gaven op de wereld en de mensen die erin rondliepen. In zijn karakteristieke, zandkleurige regenjas liep hij eindeloos door de stad op zoek naar verhalen, want die lagen volgens hem op straat. Maar ‘de werkelijkheid kan je niet opschrijven,’ vond hij, ‘die is zo verbijsterend dat niemand het zou geloven.’

Carmiggelt was een veelschrijver en schreef onder meer enkele boeken, toneel- en filmrecensies en ook cabaretteksten voor Wim Kan en Wim Sonneveld. In 1961 ontving hij de Constantijn Huygens-prijs, gevolgd door de P.C. Hooft-prijs in 1974. Nadat hij met pensioen ging, bleef hij schrijven voor de krant en zijn meesterschap bleek uit het feit dat hij met steeds minder woorden telkens meer wist te zeggen. De laatste tien jaar van zijn leven waren moeilijk, omdat hij maar weinig kon schrijven, want zijn zieke vrouw Tiny en zijn zieke geliefde, columniste Renate Rubinstein eisten veel van zijn tijd op. Hij werd somber zonder het schrijven. Carmiggelt, die altijd veel gedronken en gerookt had, werd zelf ziek in 1987 en stierf aan het eind van dat jaar na een tweede hartaanval. Hij wordt nog altijd herinnerd als een van de meest geliefde columnisten uit de Nederlandse dagbladgeschiedenis.

fotografie: 1. Simon Carmiggelt in 1984 – Marcel Antonisse Anefo – Nationaal Archief 2. Fotograaf onbekend